|
|||
|
:: [14/126] Lewicowe rozrachunki Artyku³ dodany przez: Redakcja (2011-12-04 10:08:17)
Krajobraz po bitwie... Przyczyny przegranej przez SLD kampanii zostały już szczegółowo zanalizowane przez wielu życzliwych lewicy publicystów, dziennikarzy, socjologów, politologów i przez niektórych członków kierownictwa partii. Zostaje miejsce na ocenę klęski przez struktury terenowe partii. Nie były one słyszane i słuchane przez szefostwo, bo ono wykazało nie tylko pogardę dla „dołów” ale też lekceważenie zasad kolegialności, reguł życia partyjnego i zwykłe nieuctwo. Połączone z arogancją i butą dały znany efekt, przewidywany od roku przez roztropniejszych. Przewidywania i ostrzeżenia lekceważono, kursu raz obranego nie zmieniono, doprowadzono statek z ładunkiem na skałę. Skałą okazała się bezideowość, niewierność ideom, małostkowość, miałkość przekazu, ignorancja rozumu potencjalnego wyborcy. Nasuwa się pytanie, czy to dywersja, czy głupota? Raczej głupota. Odpowiedzialni za porażkę noszą znane nazwiska. Ale to nie tylko Napieralski ze swoją drużyną młodych - zdolnych dynamicznych. Za wybór, brak reakcji, brak krytyki odpowiada cała Rada Krajowa i sztab wyborczy. W ich rękach los SLD wydaje się przesądzony. To mogą być ostanie wybory z udziałem SLD. (Kwaśniewski) To, że celem działań Przewodniczącego i „jego” ludzi było osiągnięcie minimum, to znaczy czteroletnich stypendiów fundowanych przez podatnika, dla paru najwierniejszych druhów, niezagrażających pozycji szefa, bo nie górujących nad nim kompetencjami, teraz staje się oczywistością. Bo jak można uzasadnić manewry ze znanymi osobami, posłami, działaczami społecznymi, których obecność na każdej liście wyborczej byłaby wartością dodaną tej listy? W Krakowie prof. Widackiego zastąpił Tomasz Kalita. Miejsc na listach nie zaproponowano, lub zaproponowano tak odległe, że aż hańbiące takim tuzom lewicy jak Władysław Martyniuk, Witold Gintowt – Dziewałtowski, Wanda Nowicka, Danuta Waniek, Izabela Sierakowska, Robert Biedroń, Renata Berent – Mieszczanowicz , Bronisław Łagowski, Kazimierz Chrzanowski i inni. Jak uzasadnić podpisywane w świetle reflektorów, porozumienie z BCC, którego żadna z partii nie podpisała mimo zabiegów ze strony tego klubu? Jak uzasadnić unikanie debaty z Tuskiem, a wybranie się na debatę z Rostowskim z Gomułką jako ekspertem, gdy oczywiste jest, że to starcie słonia z mrówką? Jak uzasadnić brak jasnych stanowisk w ważnych społecznie sprawach i konfliktach? Jak uzasadnić infantylne akcje i happeningi? Do jakiego odbiorcy miały trafić i kogo uwieść? Jak uzasadnić pozbycie się wieloletniego skarbnika partii Edwarda Kuczery tuż przed kampanią, w kryzysowym czasie? Jak uzasadnić brak zdecydowanego zaprzeczania po każdorazowej sugestii, ze SLD rozważa koalicję rządową z PiS? Jeśli celem działania każdej partii jest poszerzenie stanu posiadania, to SDL zrobiło w tej kampanii wszystko żeby stan posiadania zawęzić. Jeśli celem działania członków partii jest ochrona interesu partii, to SLD zadbał o ochronę interesów bardzo wąskiej grupy aparatu. SLD, to nie Napieralski z kumplami, to rzesza tysięcy ludzi, których energię, czas, pieniądze zmarnowano, a nadzieje zawiedziono. Przewiduje się masowe odejścia z partii, będące skutkiem rozczarowania wobec przywódców. Nie jest to dobre wyjście. Lepszym będzie wymiana władz na nieskompromitowane bezmyślnością, lenistwem, koniunkturalizmem, intryganctwem i rozgrywkami „kto – kogo”. Apeluję do wszystkich rozważających opuszczenie szeregów partii o podjęcie ostatniej próby naprawy sytuacji, to znaczy przywrócenia partii jej ideowego oblicza, odejścia od nieznośnej maniery monarchy absolutnego i jego dworu i powrotu do reguł wspólnego, kolektywnego działania. Na czas naprawy, autorzy klęski powinni usunąć się w cień, odbyć pokutę, wykorzystać ten czas na naukę tak, by zasłużyć na ponowny udział w grze. Dotyczy to Przewodniczącego i jego zastępców, członków sztabu wyborczego i rady krajowej. Joanna Senyszyn w swoim blogu pisze: „Wyjąwszy kilku terenowych działaczy, nie słyszałam, by na posiedzeniu RK, zatwierdzającej listy wyborcze, ktokolwiek inny poddał je miażdżącej krytyce. Nikt mnie nie poparł, kiedy mówiłam, że jest za mało kobiet na jedynkach i powinno być naprzemienne rozmieszczenie kandydatów wg płci, bo partia, która ma na swoim sztandarze parytet, kompromituje się, jeśli go nie realizuje. Wszystkim, którzy wtedy milczeli jak zaklęci i martwili się tylko o to, by nie stracić swoich jedynek, teraz rozwiązały się języki. Wiceprzewodnicząca SLD, Katarzyna Piekarska, już znalazła odpowiedź na połowę problemów partii: „Napieralski nie dorósł do drużyny”. (…) Janusz Palikot zrozumiał w lot to, czego establishment SLD nie przyjmował do wiadomości, wierząc słowom prezydenta Kwaśniewskiego, że „antyklerykalizm to choroba, którą trzeba leczyć”. W Polsce jest ogromna rzesza ludzi nowoczesnych, racjonalnych, z otwartymi głowami, którzy są przeciwni rządom kleru i których denerwuje, że SLD pali Panu Bogu świeczkę i diabłu ogarek, boi się wyrazistości w ocenie stosunków państwo – Kościół, przymila biskupom, a członkowie drużyny do której Napieralski, zdaniem Piekarskiej nie dorósł, plotą bzdury w kwestiach obyczajowych, obrażają osoby LGBT i kobiety i nie ponoszą za to żadnej kary. (...) To nam zabrało głosy. Ponad milion wyborców oddał je Palikotowi za przysłowiowy grosz, a ściślej, za 70 groszy per capita.” Brak tu czasu na przytaczanie niezwykle trafnych analiz Krzysztofa Pilawskiego, Bronisława Łagowskiego, Jerzego Domańskiego, Roberta Walenciaka, Jana Widackiego czy Piotra Żuka w ostatnim numerze „ Przeglądu” A propos, czy zauważyli państwo, że mniej więcej od roku, w partyjnych informatorach nie przysyłano nam artykułów z tego tygodnika? Rozdział pod tytułem wybory 2011 został zamknięty. Otwiera się rozdział „Po wyborach”. Kluczową dla przyszłości SLD jest sprawa przywództwa. Pretendentów do tronu nie brakuje. Ciągle ci sami, często skompromitowani, czasem nieudolni, czasem zgrani do cna, czasem obłudni, czasem narcystyczni, czasem interesowni, czasem marzący o odwecie za prawdziwe lub urojone krzywdy. Żaden kandydat na szefa partii po przejściach, nie może być obarczony którymkolwiek z wymienionych obciążeń. Czas Millera skończył się dawno temu. Los dał mu szansę na poprawę wizerunku, ale wątpliwe, że ją wykorzysta. Najpiękniejszy Członek SLD powinien być ostatnim tytułem kojarzonym z byłym premierem. Ryszard Kalisz, typowany na przewodniczącego partii, sam zrezygnował. Słusznie. Mimo że intelektualnie przewyższa dotychczasowego przewodniczącego, to narcystyczny charakter i konflikty z różnymi partyjnymi frakcjami nie gwarantują sprawności w kierowaniu partią. Zresztą, żaden z posłów nie powinien pretendować do funkcji szefa partii. Czas oddzielić funkcje partyjne od parlamentarnych. Siedzenie doopą na dwóch krzesłach jest pozycja bardzo niewygodną, grożącą upadkiem. Jedna sprawowana funkcja wymaga wystarczająco dużo pracy. Może jakość pracy posłów poprawi się, jeśli nie będą zajmować się „grami” w strukturach partyjnych. Katarzyna Piekarska zdyskwalifikowała się w przedbiegach, dotychczasową pracą, udziałem w klęsce wyborczej i zachowaniem tuż po klęsce. Włodzimierz Czarzasty, „po czterech latach bardzo bliskiej współpracy z Napieralskim i współautorstwie jego głównych decyzji, ogłosił się bez mała partyjnym dysydentem i ofiara satrapy. I po zarżnięciu Ordynackiej ubiega się o bardzo ważną posadę w SLD.” (J. Domański w Przegląd nr 42). Katastrofa wyborcza ekipy Napieralskiego była niespodzianką tylko dla tych, którzy traktowali partię jak prywatną firmę. Mieli wszystkie atrybuty władzy, wyeliminowali nawet pozory kolegialności i teraz odpowiadają za swoje czyny i decyzje. Pudrując rzeczywistość i przysłaniając mizerię programową i kadrową, oszukiwano wyborców. Nowy szef partii nie może być jej obciążeniem lecz motorem. Nie pomoże żadna najkosztowniejsza ale bezsensowna kampania. Nie ma takiego pudru, który skutecznie przysłoniłby brak wiedzy i osobowości, małostkowość i biegunkę myśli i pomysłów, z których nic nie wynika. Zastanawiając się nad kandydatami na przywódcę partii szukać należy poza kręgiem dotychczasowych władz. Dlaczego by nie wziąć pod uwagę takich osobistości i osobowości jak profesor Danuta Waniek czy profesor Joanna Senyszyn, które łączą w sobie kompetencje, ideowość, doświadczenie, profesjonalizm, dorobek naukowy i takie cechy charakteru których dotychczasowemu kierownictwu brakowało, jak między innymi pracowitość, odporność na wodę sodową, odwagę. Czy „chłopcy” to przełkną? Korzystałam z artykułów „Przeglądu” nr 42, 43. Urszula Grych-Bochyńska
![]() adres tego artyku³u: http://www.naszepo³oniny.pl/articles.php?id=1489 |