Nasze POŁONINY - Bieszczadzkie Czasopismo Regionalne Artykuły Forum dyskusyjne Galerie Ogłoszenia 
Baza noclegowa   Baza gastronomiczna   Dyżury aptek   Rozkład jazdy autobusów   Plan miasta
Strona główna

Archiwum
Pisane w Bieszczadach
Szukaj w serwisie:
Redakcja

Kontakt

    Gazeta / moduły
    Serwis internetowy

    Baza noclegowa
Baza noclegowa

Artyku³y » ~ Archiwum » [Nr 8/101] Szanowny Panie Ustrzycki!
Ustrzyckie Liceum Ogólnokształcące, noszące obecnie nazwę Zespołu Szkół Licealnych im. Józefa Piłsudskiego, to szkoła o bez mała sześćdziesięcioletniej tradycji, świetnych wynikach i doskonałej opinii wśród miejscowej społeczności. Kształcąca się tu młodzież studiuje z powodzeniem na prestiżowych uczelniach wyższych naszego kraju a absolwenci ustrzyckiej „Alma Mater” piastują wiele znaczących stanowisk na terenie miasta i powiatu. Jest to z pewnością zasługa kadry nauczycielskiej i wypracowanych sposobów kształcenia. Zwróciłem uwagę na innowacyjne metody nauczania historii, zastosowane w tej szkole i muszę przyznać, że zafascynowały mnie one. Mam tu na myśli nauczanie historii, poprzez tworzenie i przedstawianie na terenie szkoły, żywych obrazów ważnych wydarzeń historycznych. Tak było 13 grudnia 2009 roku, kiedy to w rocznicę wprowadzenia w Polsce stanu wojennego, cała szkoła została oklejona ulotkami i plakatami wzywającymi do nieposłuszeństwa wobec zarządzeń władz wojskowych, podczas przerw emitowane były filmy obrazujące czas stanu wojennego a lekcje przerywane były aresztowaniami i przesłuchaniami dokonywanymi przez agentów służby bezpieczeństwa. Pomysł wart kontynuowania i rozszerzenia na inne ważne wydarzenia z burzliwej historii naszej Rzeczpospolitej. Za kilka dni nadejdzie dzień 12 maja, w którym przypada 75 – rocznica śmierci patrona szkoły Marszałka Józefa Piłsudskiego. W tym samym dniu przypada również inna, znacznie trudniejsza rocznica, przewrotu majowego będącego bezprawnym zamachem na demokratycznie wybraną władzę. Nie zachęcam do przypominania krwawych wydarzeń z tego okresu, ale inscenizacja rozmowy Marszałka Piłsudskiego z Prezydentem Wojciechowskim może być z powodzeniem zaaranżowana na moście na Strwiążu. Zamiast do prezydenta, żądanie ustąpienia można skierować do burmistrza Ustrzyk Dolnych, ważne jest odtworzenie klimatu. Szczególnie zachęcam jednak do inscenizacji wydarzeń z uroczystej inauguracji nowej kadencji Sejmu RP, jaka miała miejsce w dniu 27 marca 1928 roku. A o to proponowany, oparty na faktach, scenariusz. Na kilka dni przed tą datą Marszałek Piłsudski powiedział do Ministra Spraw Wewnętrznych Felicjana Sławoja Składkowskiego „Otwarcia nowego Sejmu dokonam osobiście, w imieniu Pana Prezydenta. Mają tylko złożyć przysięgę i wybrać przewodniczącego, więcej nic. Jeżeli będą mi chcieli przeszkadzać, to wprowadzę do sejmu policji… co to jest…* Pan mi odpowiadasz osobiście za porządek w sejmie”. Owego krytycznego dnia, gdy Józef Piłsudski wchodzi na mównicę sejmową, rozlega się okrzyk jednego z posłów komunistycznych: „Precz z faszystowskim rządem Piłsudskiego”. Pan Marszałek wydaje błyskawicznie rozkaz stojącemu przy mównicy Sławojowi Składkowskiemu: „Wyrzucić ich”. Sławoj krzyczy do czekających w korytarzu policjantów: „Chłopcy, ci s…* komuniści przeszkadzają mówić Komendantowi. Wyrzucimy ich. Za mną.” Wezwany oddział policji nie radzi sobie z posłami, bo w ich obronie staje wielu parlamentarzystów. Wezwane zostają uzbrojone odwody. Zjawienie się ludzi z karabinami, którymi rozsuwają protestujących posłów pozwala w końcu na wywleczenie z sali posiedzeń niepożądanych przez Marszałka posłów. Wyjaśnię jeszcze, że mówiąc o wyborze przewodniczącego izby, Piłsudski miał na myśli Marszałka Sejmu. Uważał jednak, że tytuł Marszałka należy się jedynie jemu i w stosunku do marszałków Sejmu i Senatu używał słowa przewodniczący, bądź prezydent. Kolejny scenariusz, jaki chciałbym zaproponować dotyczy rozmowy, jaką pan Piłsudski odbył w dniu 31 października 1929 roku w Sejmie z jego Marszałkiem Ignacym Daszyńskim. Rzecz dzieje się w saloniku Marszałka Sejmu, a tematem rozmowy jest decyzja Ignacego Daszyńskiego o nierozpoczynaniu obrad Sejmu z uwagi na obecność w budynku grupy uzbrojonych oficerów. Marszałek Piłsudski: „Czy ja mam długo czekać na otwarcie Sejmu? Czemu pan nie otwiera Sejmu? Co znaczą te hece?” Ignacy Daszyński: „Pod bagnetami, karabinami i szablami izby ustawodawczej nie otworzę. W hallu są uzbrojeni oficerowie.Poinformowali mnie o tym posłowie i urzędnicy sejmowi.” Na to Marszałek Piłsudski: „Jacyś fagasi albo posłowie, nie mają tu nic do gadania. Więc proszę pana o trzymanie języka w gębie! (uderzenie pięścią w stół) Pytam czy zamierza pan otworzyć sesję?” Ignacy Daszyński odpowiada zdecydowanym głosem: „Pod bagnetami, rewolwerami i szablami ni otworzę.” Józef Piłsudski: „To jest pańskie ostatnie słowo?” Daszyński odpowiada: „Tak Jest”. Piłsudski ponownie pyta, wyraźnie poirytowany: „To jest pańskie ostatnie słowo?”. Marszałek Daszyński powtarza stanowczo: „Tak Jest”. Józef Piłsudski bierze czapkę i rękawiczki i nie podając ręki Marszałkowi Daszyńskiemu wychodzi. W drzwiach mówi do towarzyszących mu Józefa Becka i Sławoja Składkowskiego: „To dureń”. Z pewnością warto jeszcze opracować inscenizację wydarzeń z września 1930 roku, kiedy to Józef Piłsudski nakazał aresztowanie i umieszczenie w twierdzy w Brześciu, kilkunastu posłów z rozwiązanego Sejmu, w tym między innymi Wincentego Witosa i Wojciecha Korfantego. Uzasadniał to w sposób następujący: „Ta bezkarność tego bydła przeklętego psuje całe Państwo. Zastrzelę ich jak psów, gdy sądy ich nie osądzą”. Pierwszy oficjalny komunikat Polskiej Agencji Telegraficznej wydany w tej sprawie, jako powody aresztowania „szeregu posłów”, których nie wymieniał z nazwiska, podawał przestępstwa kryminalne takie jak: kradzieże, oszustwa i przywłaszczenia. Wśród zarzutów politycznych wymieniono m.in.: strzały do policji, nawoływanie do gwałtu i nieposłuszeństwa władzom, oraz wystąpienia antypaństwowe. W końcu po niewyobrażalnych upokorzeniach, jakie aresztowanym posłom zapewnił komendant Twierdzy Brzeskiej pułkownik Wacław Kostek- Biernacki, zostali oni osądzeni i skazani na więzienie. Witos i Korfanty zdecydowali się na emigrację. O szczególnej roli, jaką w tych wydarzeniach sprawował wspomniany Kostek-Biernacki, któremu znacznie wcześniej nadano przydomek „Wieszatiel”, świadczy bardzo wówczas popularna uczniowska wyliczanka: „Nad uczniem jest nauczyciel, nad nauczycielem - dyrektor, nad dyrektorem - minister, nad ministrem - premier, nad premierem - prezydent, nad prezydentem - marszałek Piłsudski, nad marszałkiem Piłsudskim – Bóg, nad Bugiem – Brześć, a nad Brześciem – Kostek-Biernacki". Proponując powyższe scenariusze, nie mam zamiaru podważać historycznych zasług Marszałka Józefa Piłsudskiego, jakie położył w odrodzenie niepodległej Rzeczpospolitej. Są one bezsprzeczne i niepodgalające dyskusji. Późniejsze działania, mogą jednak budzić poważne wątpliwość i bez względu na wcześniejsze zasługi nie wolno o nich zapominać. Nie wolno zapomnieć również o tym, że sprawcy „Zamachu Majowego” nigdy nie ponieśli żadnej odpowiedzialności za owe krwawe wydarzenia. Chciałbym jeszcze przypomnieć, że aresztowani i skazani w procesie brzeskim posłowie, do dnia dzisiejszego, mimo prób podejmowanych przez lewicę i ludowców, nie doczekali się oficjalnej rehabilitacji ze strony władz Rzeczpospolitej, czyli mówiąc językiem ulicy nadal są „kryminalistami”. A może szkolna społeczność ustrzyckiego Liceum, spróbuje zainteresować tą sprawą, dzisiejszych parlamentarzystów.

Pozostaję z szacunkiem
Ambroży Optymista

Pisałem w Ustrzykach Dolnych dnia 6 maja 2010 roku.

* Wykropkowałem słowa wulgarne, powszechnie uznawane za obelżywe.

[Nr 8/101] Szanowny Panie Ustrzycki!



Imiê
E-mail
Temat
Tre¶æ
Przepisz kod:

 

© 2003-2012 Nasze Po³oniny - Bieszczadzkie Czasopismo Regionalne

Wykonanie i administracja strony: JWK WebStudio